Wypowiedzenie w okresie choroby w Niemczech (Kündigung während Krankheit)

Sierpień 21, 2013

Wielu polskich pracowników pracuje obecnie w Niemczech. Zdarza się często, że duża część polskich pracowników nie zna niemieckich regulacji prawa pracy w Niemczech.

W szczególności niemieckie prawo dotyczące ochrony przed wypowiedzeniem jest inne niż polskie.

Często przychodzą do mnie do kancelarii polscy klienci i żalą się, że dostali wypowiedzenie w okresie choroby. Według polskiego prawa jest to problem, według zaś niemieckiego prawa niekoniecznie musi to być problem.

Wypowiedzenie w czasie choroby nie jest zabronione według niemieckiego prawa. Istnieje taka instytucja jak wypowiedzenie podczas urlopu.

Nie oznacza to, że takie wypowiedzenie ogólniejest zgodne z prawem. Istnieje cała masa innych przepisów w Niemczech, w szczególnosci ustawa o ochronie przed wypowiedzeniem, które zawierają uregulowania odnośnie ochrony pracownika. Szczególnie wtedy, kiedy ustawa o ochronie przed wypowiedzeniem znajduje zastosowanie (pracownik pracuje dłużej niż 6 miesięcy w zakładzie i w zakładzie pracuje więcej niż 10 pracowników w pełnym wymiarze czasu) powstaje nie najgorsza ochrona przed wypowiedzeniem. Pracodawca musi dokładnie wyjaśnić, dlaczego wypowiedziałumowę. Może on wypowiedzieć umowę tylko z powodów dotyczących zakładu pracy, zachowania lub osoby pracownika.Wszystkie te trzy możliwości wypowiedzenia są dla pracodawcy prawnie trudne do przeforsowania.

Dlatego też przed Sądem Pracy jest często zawierana ugoda, która kończy się tym, że pracodawca płaci odszkodowanie. Najwięcej Sądów Pracy orzeka odszkodowanie w wysokości 1/2 miesięcznej pensji brutto za rok pracy.

W takim procesie, procesie dotyczącym ochrony przed wypowiedzeniem, polski pracownik może też ewentualnie zostać zwolniony od kosztów procesu.

Powództwo o ochronę przed wypowiedzeniem musi zostać wniesione do sądu w ciągu 3 tygodni od

dostarczenia pracownikowi oświadczenia o wypowiedzeniu. Chodzi tu o termin zawity.

Prawnik niemiecki Andreas Martin – Berlin- Szczecin


Kara pozbawienia wolności| kara pieniężna w przypadku kradzieży lub paserstwa w Niemczech.

Czerwiec 21, 2013

Najczęstszymi postępowaniami przeciwko polskim obywatelom w Niemczech są postępowania z powodu kradzieży bądź paserstwa, często w związku z kradzieżą wartościowego samochodu.

kradzież samochodu w Niemczech –  nakaz aresztowania

Często postępowanie przebiega tak, że polscy obywatele wykrywani są przy transporcie skradzionych samochodów przez policję albo federalną straż graniczną w Niemczech. W normalnym przypadku następuje wtedy natychmiastowe zatrzymanie i doprowadzenie do sędziego wydającego nakaz aresztowania w Niemczech. Prawie we wszystkich przypadkach sędzia zarządza areszt śledczy. Jest to uzasadnione obawą ucieczki, ponieważ polscy obywatele nie mają stałego miejsca zamieszkania w Niemczech. Czy to uzasadnienie faktycznie zawsze się ostanie jest wątpliwe. Często dochodzi do sytuacji, że przy późniejszym sprawdzeniu podstaw do aresztowania, w przypadku osób które nie były wcześniej karane, ma miejsce uchylenie aresztu. Jednakże każdy przypadek jest inny, w szczególności, gdy mamy do czynienia ze zorganizowaną przestępczością, to w normalnym przypadku areszt zostaje utrzymamy, czy też chodzi o pojedynczy czyn. Następnie istotne jest to, jaką wartość miał skradziony samochód. Przy dużej wartości rzeczy pozostaje z reguły podtrzymany nakaz aresztowania na rozprawie, która ma sprawdzić podstawy aresztowania.

 paserstwo – areszt w Niemczech

Osoby dotknięte stawiają sobie pytanie, jak dalej przebiegać będzie postępowanie. W normalnym przypadku prokuratura stawia zarzuty. Musi to nastąpić w terminie 6 miesięcy od momentu aresztowania. Po upływie 6 miesięcy trudne jest przedłużenie aresztu, ewentualnie jest tutaj potrzebna decyzja Wyższego Sądu Krajowego w Niemczech (OLG). Czasami z powodu paserstwa bądź kradzieży szczególnie ciężkiego przypadku występuje się z aktem oskarżenia. Jeśli osoba znajduje się w areszcie, to z reguły zostaje mu przydzielony obrońca z urzędu. Obwiniony może jednak sam wybrać obrońcę. Z reguły taki adwokat, którego oczywiście samemu trzeba opłacić, działa w sprawie bardziej intensywnie.

rozprawa główna – kara pozbawienia wolności w zawieszeniu

Następnie ma miejsce rozprawa główna. W tych przypadkach często jest tak, że jest wyznaczony tylko jeden termin na rozprawę główną. Na rozprawie głównej rozstrzyga się sprawę. W szczególności sąd pyta, czy aresztowany chce zeznawać. Tutaj zależy od tego, czy sytaucja dowodowa jest jednoznaczna i czy np. pojazd niewątpliwie został skradziony, oznacza to np. zamek u drzwi był uszkodzony i czy został uruchomiony spreparowanym kluczem, to z reguły wychodzi się z założenia, że osoba ta wiedziała o nieprawnym pochodzeniu samochodu. Również okoliczności przekazania samochodu odgrywają ważną rolę. Nikt nie może przecież przypuszczać, że brał udział w transporcie kupionego samochodu, jeżeli samochód został przekazany na „ciemnym parkingu” w środku nocy, bez dokumentów i w dodatku z fałszywymi kluczykami. Osoby obwinione bardzo często jednak o tym zapominają. Uważają oni, że uda im się przeforsować zeznanie, że nie wiedzieli o kradzieży samochodu, co jest zadziwiające. W tych sytuacjach sensowne jest przyznanie się do winy i omówienie przez adwokata z prokuraturą i sądem możliwości zawarcia tzw. umowy w postępowaniu karnym. Oznacza to, że z prokuraturą i sądem wynegocjowana zostaje kara pozbawienia wolności w zawieszeniu, jeśli nastąpi przyznanie się do winy. Nieprawidłowe w tej sytuacji byłoby obstawanie przy tym, że nie wiedziało się nic o pochodzeniu samochodu, i że nie zauważyło się, że samochód został skradziony. W takiej sytuacji nie dojdzie do zawarcia umowy w postępowaniu karnym i ponadto takie przyznanie może stanowić okoliczność łagodzącą.

Z reguły można wychodzić z założenia, że obwiniony, który zarówno w Niemczech jak i w Polsce nie był wcześniej karany ( prokuratura niemiecka zwraca się z takim zapytaniem do polskiej) musi się liczyć z karą pozbawienia wolności, która w wielu przypadkach jest zawieszana. Jeżeli jednak obwiniony wcześniej był karany za podobne przestępstwa, to nie jest wykluczone, że sąd orzeknie karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.

Kara pieniężna wchodzi tutaj również w rachubę, jeżeli mamy do czynienia z niezorganizowanym współdziałaniem obwinionego, względnie jeśli samochód miał niewielką wartość.

A. Martin – prawnik


Praca w Niemczech- sądowne dochodzenie nadgodzin od pracodawcy w sądzie pracy.

Kwiecień 25, 2013

Wielu Polaków pracuje w Niemczech. W Niemczech jest tak, że pracodawca zobowiązany jest sporządzić pisemną umowę o pracę z pracownikiem. W umowie o pracę muszą zostać uregulowane wszystkie najważniejsze punkty stosunku pracy. Wynika to z ustawy o dowodach. Wg paragrafu 2 ustęp 1 Nr 7 tej ustawy umowa o pracę (Nachweisgesetz) musi zawierać umówiony czas pracy. To jest istotny punkt.

 

Regularny czas pracy- kryterium do obliczenia nadgodzin.

 

To kiedy faktycznie mamy do czynienia z nadgodziną nie jest do końca wielu pracownikom jasne. Często nieprawidłowo wychodzi się z założenia, że istnieje tak zwana górna ustawowa liczba godzin pracy i każda dodatkowa godzina pracy powyżej tej liczby jest nadgodziną. To nie jest prawdą. Punktem wyjścia o pytanie kiedy mamy do czynienia z nadgodzinami, jest uregulowany czas pracy w umowie o pracę.

 

Uregulowany czas pracy i nadgodziny.

 

Jeśli np. w umowie o pracę- w normalnym przypadku- uregulowany został czas pracy 40 godzin tygodniowo, to 41 godzina jest nadgodziną. Nieprawidłowe jest tutaj przeliczanie na miesięczny czas pracy, a więc na 160 godzin, i że każda godzina powyżej 160 godzin jest nadgodziną. Decydujący jest w tym przypadku uregulowany czas pracy. Jeśli w umowie o pracę został uzgodniony tygodniowy wymiar pracy, to nadgodziny muszą być określone tygodniowo.

 

Należy jednak przy tym mieć na względzie, że może się zadarzyć, że np. pracownik w jednym tygodniu pracuje 50 godzin, a w następnym tylko 30. Jeśli w umowie o pracę jest to również uregulowane, to nadgodziny podlegają wyrównaniu w czasie wolnym. W normalnym przypadku, kiedy pracodawca wskaże odpowiednie instrukcje – to wychodzi się z założenia, że w powyższym przykładzie w pierwszym tygodniu wypada 10 nadgodzin, które zostają zrekompensowane w drugim tygodniu pracownikowi poprzez czas wolny w zamian za pracę nadliczbową.

 

Ważne jest, że nadgodziny ustala się w opraciu o umówiony czas pracy. Te nie muszą wynikać z umowy o pracę, ale mogą np. wynikać np. z zbiorowego układu pracy,w przypadku, gdy ma on zastosowanie.

 

Jeśli regularny czas pracy, co zdarza się w przypadku firm pośredniczących w zatrudnianiu pracowników czasowych, wynosi np. 170 godzin miesięcznie, to nadgodziny muszą zostać określone za miesiąc.

 

Złożenie pozwu o nadgodziny przed niemieckim sądem pracy?

 

Jeśli wyliczy się mniej więcej, które nadgodziny należą się pracownikowi i za które powinien zapłacić pracodawca, to ważne jest, że w niemieckim prawie odmienność. W niemieckim prawie trudno jest dochodzić sądownie nadgodzin. Nie wystarcza, że pracownik ogólnie przedstawi, że razem ma 40 nadgodzin i chce żeby mu za nie zapłacono. Pracownik musi dokładnie przedstawić:

kiedy nagodziny miały miejsce,

że zostały mu one zarządzone względnie tolerowane.

 

Pracownik musi więc wskazać czasowo, kiedy miały miejsce nadgodziny, i tak w jakim dniu i jak długo co w konsekwencji spowodowało przekroczenie regularnego czasu pracy.

Następnie musi on udowodnić, że pracodawca zarządził mu te nadgodziny, względnie przynajmniej je tolerował. W praktyce to również jest trudne. Z tego też względu przeforsowanie roszczenia o nadgodziny w Niemczech nie jest łatwe. Potrzebne tu są bardzo dokładne informację od pracownika. Jeśli pracownik ma potwierdzenie od pracodawcy, że ma nadgodziny, to dochodzenie sądowne nadgodzin nie jest już takie trudne.

 

Uregulowania w układach zbiorowych pracy- konto ewidencjonujące czas pracy

 

Jeśli np. w branży zatrudniającej czasowo pracowników ma zastosowanie zbiorowy układ pracy, to często prowadzone są przez pracodawcę konta ewidencjonujące czas pracy. Może to zostać zarządzone właśnie przez ten ukłąd zbiotrowy pracy. W umowie o pracę jest to jednak problematyczne. Może tutaj się zdarzyć, że pracodawca ma w jedynch miesiącach więcej pracy niż w innych, i że nadgodziny wyrównywane są wtedy przez udzielenie wolnego czasu.

 

Należy więc pamiętać, że trzeba po pierwsze prawidłowo obliczyć nadgodziny, a następnie potrzebna jest duża staranność w przypadku wniesienia pozwu. Adwokat wymaga w przypadku zlecenia prowadzenia mu sprawy, że będzie otrzymywał wyczerpujące odpowiedzi i otrzyma odpowiednie notatki i dokumenty. W praktyce jest to również problematyczne. Wielu pracowników nie posiada odpowiednich notatek i nie docenia ryzyka procesowego.

 

Andreas Martin


Praca studentów w Niemczech w okresie wakacji

Lipiec 10, 2012

W okresie wakacyjnym wielu studentów decyduje się na podjęcie pracy. Spora część z nich wyjeżdża do Niemiec, aby przez kilka miesięcy podreperować budżet.

Studenci są całkowicie zwolnieni z konieczności ponoszenia kosztów ubezpieczenia zdrowotnego, pielęgnacyjnego oraz ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, niezależnie od wysokości otrzymywanego wynagrodzenia.

Zwolnienie od ponoszenia powyższych ciężarów nie obowiązuje jednak, jeśli da się przewidzieć, że zajęcie wykonywane przez więcej niż 20 godzin tygodniowo, będzie trwało także po zakończeniu okresu wakacyjnego.

Pewne szczególne regulacje obowiązują odnośnie ubezpieczenia rentowego. Studenci będą z niego zwolnieni tylko wtedy, gdy praca ma wymiar drobny lub charakter krótkookresowy. Tzw. 400 – Euro – Job dla studentów nie niesie za sobą żadnych obciążeń ubezpieczeniowych, ponieważ ryczałtowe stawki opłaca za nich pracodawca. Krótkookresowe zajęcie – nie dłuższe niż 2 miesiące lub łącznie maksymalnie 50 dni jest dla obu stron – pracodawcy i pracownika – zwolnione od wydatków na ubezpieczenie.

.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

.


Kleingewerbe i kaufmännisches Betrieb

Czerwiec 21, 2012

W poprzednim poście wspomniano pewnej specyfice niemieckiego prawa gospodarczego, jaką jest rozróżnienie w przypadku osób fizycznych, formy „Kleingewerbe” i „kaufmännisches Betrieb„.

Kaufmännisches Betrieb musi zostać wprowadzony do rejestru przedsiębiorców (Handelsregister). Wobec jego działalności znajduje zasadniczo zastosowanie niemiecki kodeks spółek handlowych (Handelsgesetzbuch – HGB). Tzw. Kleingewerbe mogę natomiast być wpisane do wspomnianego rejestru, jednak nie mają takiego obowiązku. Po wpisaniu byłyby one jednak traktowane nieco odmiennie. Jeśli jednak nie korzystają z tej możliwości, wobec nich zastosowanie znajdują przepisy niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB), a nie HGB.

Jak jednak rozróżnić, czy ma się do czynienia z Kleingewerbe czy z kaufmännisches Betrieb? Pod uwagę bierze się m.in. obrót, liczbę pracowników, wysokość majątku przedsiębiorstwa, jak i np. liczbę oddziałów. Obrót w wysokości przekraczającej 250.000 euro rocznie zasadniczo przesądza o tym, że nie ma się do czynienia z małym przedsiębiorcą.

Kleingewerbe może być prowadzone przez jedną osobę fizyczną lub przez spółkę cywilną – Gesellschaft bürgerlichen Rechts (GbR). Natomiast kaufmännisches Betrieb to: Einzelkaufmann (e.K.), spółka jawna – die offene Handelsgesellschaft (oHG), spółka komandytowa – Kommanditgesellschaft (KG), a także spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – Gesellschaft mit beschränkter Haftung  (GmbH).


Forma prawna

Czerwiec 20, 2012

Przedsiębiorca, który chce w Niemczech prowadzić działalność gospodarczą, musi zastanowić się odpowiednio wcześnie nad właściwą formą prawną. Ma ona możliwość wyboru jednej z wielu  różnych, przewidzianych ustawą. Nie może jednak wymyślić swojej własnej, ani przyjąć formy mieszanej spośród tych, które określają przepisy prawa. Konstrukcje ustawowe mogą jednak podlegać pewnym zmianom i przez to być lepiej dopasowane do indywidualnych potrzeb.

Nawet jeśli przyszły przedsiębiorca orientuje się co do charakterystyki poszczególnych form prawnych, warto przy otwieraniu działalności w Niemczech zasięgnąć porad niemieckiego prawnika, który ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie m.in. w temacie specyfiki rynku niemieckiego.

Wśród takich należy np. wymienić rozróżnienie pomiędzy „Kleingewerbe” a „kaufmännisches Betrieb„, odgrywąjce rolę w przypadku spółek osobowych, ale niedotyczące osób prawnych.


Obowiązek wpisu do Handelsregister

Czerwiec 16, 2012

Nie każdy przedsiębiorca w Niemczech jest zobowiązany do dokonania wpisu do Handelsregister. Właściciel jednoosobowego przedsiębiorstwa handlowego czy tzw. spółki BGB  (BGB- Gesellschaften) zasadniczo nie musi tego robić. Jednak gdy jego działalność spełnia pewne dodatkowe przesłanki, obowiązek taki może powstać i to bez względu na charakter wykonywanego zajęcia.

Do tych dodatkowych kryteriów zalicza się m.in.:

- obrót roczny – jeśli przekracza on kwotę 250.000 euro;

- wysokość wniesionego kapitału;

- rodzaj i ilość transakcji handlowych;

- korzystanie i zabezpieczenie kredytu;

- wielkość oraz właściwości obszaru prowadzenia działalności;

- liczba zatrudnionych pracowników;

- rodzaj prowadzonej księgowości.

Jeśli przedsiębiorca nie dokonuje wpisu do rejestru mimo ciążącego na nim obowiązku, sąd rejonowy (Amtsgericht) może nałożyć na niego karę pieniężną.

Jeżeli zaś nie jest on obowiązany, może tego jednak dokonać dobrowolnie. Jeśli taki przedsiębiorca złoży wniosek o wpis, wraz z wpisem do rejestru nabędzie on status prawny kupca. Spółka cywilna (Gesellschaft bürgerlichen Rechts) staje się spółką jawną (offene Handelsgesellschaft).


Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.