Zwłoka dłużnika wg prawa niemieckiego – Schuldnerverzug

Czerwiec 27, 2010

Zwłoka dłużnika jest innym przypadkiem, kiedy nie dochodzi do spełnienia świadczenia w sposób, w jaki to zostało ustalone w umowie. Różni się jednak od niemożliwości świadczenia, ponieważ w przypadku zwłoki, spełnienie świadczenia w większym stopnie zależy od dłużnika.

Do zwłoki dochodzi np. w sytuacji, gdy obie strony umówiły się co do sprzedaży jakiegoś przedmiotu, a sprzedający miał go dostarczyć nabywcy w określonym terminie (nie doszło do przekazania w momencie zawierania ważnej umowy). Jeśli dłużnik nie świadczy na wezwanie wierzyciela, które następuje po określonym terminie płatności, popada w zwłokę. Wierzyciel może domagać się świadczenia oraz ma możliwość doręczenia nakazu zapłaty dłużnikowi.

Ustawa przewiduje jednak przypadki, w których upomnienie nie jest potrzebne. Dzieje się tak m.in. wtedy, gdy dłużnik na poważnie i definitywnie odmawia spełnienia świadczenia (np. zapłacenia określonej sumy pieniędzy).

Dłużnik świadczenia pieniężnego popada w zwłokę, jeśli w przeciągu 30 dni po terminie płatności i doręczeniu rachunku nie spełnia świadczenia. Ten przepis ma jednak zastosowanie wobec konsumenta tylko, jeśli na taki skutek zostało wskazane np. na rachunku. Jeśli czasu doręczenia rachunku nie da się określić z pewnością, dłużnik (który nie jest konsumentem) popada w zwłokę po 30 dniach od terminu płatności i otrzymania świadczenia przeciwnego.

Dłużnik nie popada w zwłokę , jeśli do spełnienia świadczenia nie dochodzi w skutek okoliczności, za które ten nie ponosi odpowiedzialności.

Założeniami zwłoki dłużnika są więc:

  1. brak świadczenia, mimo że dłużnik był do niego zobowiązany i mógł je spełnić;
  2. świadczenie musi być wymagalne – np. dłużnik nie popadnie w zwłokę, jeśli wierzyciel będzie domagać się zapłaty kilka dni przed umówionym terminem;
  3. upomnienie(o ile jest ono konieczne)- dłużnik co do zasady musi być najpierw upomniany, ponieważ dopiero po otrzymaniu upomnienia może on popaść w zwłokę.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Zobacz więcej: Odszkodowanie w prawie niemieckimNiemożność świadczeniaUnieważnienie umowyAGB – ogólne warunki umów.

Reklamy

Środki dowodowe wg prawa niemieckiego – Die Beweismittel

Czerwiec 21, 2010

Środki dowodowe to fakty, ustalenie faktów lub przypuszczenia co do faktów, które służą jako pomoc w ustaleniu prawdy. Dzięki środkom dowodowym sąd jest w stanie stwierdzić, co jest prawdą, a co nie. Dlatego odgrywają one bardzo istotną rolę m.in. w procesie.

W niemieckim procesie cywilnym występują następujące środki dowodowe:

  • opinia biegłego
  • oględziny
  • przesłuchanie strony
  • dokumenty
  • zeznania świadka.

Niemiecki proces karny rozróżnia dowody osób, dowody rzeczowe i poszlaki.

Do tych pierwszych zalicza się m.in. przesłuchanie świadka oraz wyjaśnienia oskarżonego. Czynności tych dokonują niemiecka policja, prokurator oraz właściwy sąd. Bardzo istotnym dowodem jest przyznanie się sprawcy jak i zeznania świadków złożone pod przysięgą.

Dowody rzeczowe mają inny charakter. Są to m.in. ekspertyzy specjalistów, odciski palców, badanie DNA, zdjęcia czy film video. Dowodami rzeczowymi są również opinia biegłego (osoby mającej specjalną wiedzę na dany temat, np. obdukcja) czy wyniki czynności dokonanych przez specjalistę. Dowodem może być również okazanie, kiedy to spośród kilku osób należy wybrać sprawcę czynu.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Zobacz więcej: Proces cywilny w Niemczech – skarga i przedmiot sporu, Sąd w Neubrandenburgu, Prokuratura w Neubrandenburgu i w Niemczech, Postępowanie przed sądem w Pasewalku, Właściwość sądu w prawie niemieckim, Sąd w Berlinie, Sąd we Frankfurcie, Przesłuchanie na posterunku policji w Niemczech.


Podstawy obowiązku alimentacji w prawie niemieckim– cz. 2

Czerwiec 17, 2010

Kolejnymi przyczynami dla powstania obowiązku alimentacji są brak zatrudnienia jednego z małżonków oraz prawdopodobieństwo, że po rozwodzie jednego z małżonków czekałby znaczny spadek poziomu życia ( Aufstockungsunterhalt ). Jeśli po rozwodzie małżonek nie może znaleźć odpowiedniego zatrudnienia, może domagać się dla siebie od swego byłego męża/ byłej żony alimentów. Uprawnienie to przysługuje mu również wtedy, gdy już po rozwodzie, mimo zatrudnienia, dochody nie wystarczają mu na pełne pokrycie kosztów utrzymania. W takiej sytuacji można się domagać od byłego małżonka, by ten ponosił brakującą różnicę (między kosztami utrzymania a wynagrodzeniem z pracy).

Od byłego małżonka można domagać się świadczenia również wtedy, gdy mimo uzyskiwania pewnych dochodów z pracy i wysiłku, by trwale zabezpieczyć środki na koszty utrzymania po rozwodzie, nie udało się tych środków trwale zabezpieczyć. Jeśli jednak udałoby się trwale zabezpieczyć tylko część niezbędnych środków, od byłego małżonka można się domagać świadczenie w wysokości różnicy (między kosztami utrzymania a środkami trwale zabezpieczonymi na koszty utrzymania).

Były małżonek jest jednak zobowiązany do wykonywania odpowiedniej pracy zarobkowej. Ustawa przyjmuje za odpowiednią taką pracę, która odpowiada wykształceniu, zdolnościom, wcześniejszej pracy, wiekowi oraz stanowi zdrowia byłego małżonka, o ile w odniesieniu do warunków życia w małżeństwie, nie byłaby ona nieodpowiednia. Przy określaniu warunków życia w małżeństwie bierze się pod uwagę długość trwania małżeństwa oraz długość opieki lub wychowywania wspólnych dzieci.

Na byłego małżonka można również nałożyć obowiązek kształcenia się czy uczestniczenia w szkoleniach, jeśli pozytywne zakończenie takiej edukacji jest prawdopodobne i mogłoby się to przyczynić do podjęcia odpowiedniego zatrudnienia.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Podstawy obowiązku alimentacji w prawie niemieckim – cz.1, Alimenty – zastosowanie prawa niemieckiego, Rozwód według prawa niemieckiego, Rozwód w Niemczech – przesłanki, Koszty rozwodu w Niemczech, Władza rodzicielska według prawa niemieckiego, Separacja w prawie niemieckim, Alimenty – zastosowanie prawa niemieckiego, Rozwód w Niemczech.


Wymagania formalne umów – Formerfordernisse

Czerwiec 13, 2010

W prawie niemieckim, podobnie jak w polskim, generalna zasada mówi o wolności wyboru formy zawieranej umowy. Umowa nie musi być więc koniecznie zawarta w formie pisemnej, jak to się najczęściej kojarzy. Umowę można więc zawrzeć również podczas rozmowy, przez telefon, a nawet kupując produkt na aukcji internetowej.

Ważne, by umowa zawierała wyraźne oświadczenie woli, że strona zobowiązuje się do (nie)czynienia czegoś. Oświadczenie woli można jednak wyrazić w sposób konkludentny, tzn. domyślny, np. jeśli kupimy bilet parkingowy – będzie to wyraźne oświadczenie woli, że zamierzamy zawrzeć umowę z firmą zarządzającą strefą parkingową.

Ze względu na szerokie zastosowanie ogólnej zasady, przepisy wspominają co do zasady tylko o wyjątkach od niej. Takie umowy do swej ważności potrzebują jeszcze spełnienia wymagania co do formy, np. formy aktu notarialnego.

Forma aktu notarialnego, o której wspomina niemiecki kodeks cywilny (BGB) jest szczególną formą umów i cechuje ją bardzo wysoka wiarygodność. Przewiduje się ją m.in. w przypadku zakupu nieruchomości, a więc czynności prawnej, która w przypadku sporów o treść umowy, może wywoływać znaczące skutki prawne. Akt notarialny jest pełnym potwierdzeniem zawartego w nim oświadczenia woli stron. Jego oryginał pozostawia się u notariusza, natomiast w obrocie prawnym funkcjonują odpisy.

Niezachowanie wymogu co do formy powoduje nieskuteczność umowy i nie może ona wywoływać skutków prawnych. Niezachowanie przewidzianej prawem formy może jednak sprawić, że strona uzyska pewne roszczenia.

Niemieckie prawo kontraktowe – niemiecko-polskie umowy- deutsch polnische Verträge

Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim

Die allgemeine Geschäftsbedingungen (AGB) – ogólne warunki umów w prawie niemieckim

Prawnik niemiecki Andreas Martin – Kancelaria Prawna w Niemczech



Organy spółki akcyjnej – walne zgromadzenie akcjonariuszy /// Die Organe einer Aktiengesellschaft – Hauptversammlung

Czerwiec 7, 2010

Spółka akcyjna ma trzy organy, tj. zarząd, radę nadzorczą oraz walne zgromadzenie akcjonariuszy.

(Założenie spółki akcyjnej w Niemczech)

Walne zgromadzenie akcjonariuszy (WZA) tworzy całość akcjonariuszy. Paragraf 119 niemieckiej Aktiengesellschaft (AktG) wskazuje,że uprawnienia WZA określa ustawa oraz statut spółki. WZA może m.in.:

  • wybrać członków zarządu,
  • wykorzystać zysk bilansowy,
  • udzielenić absolutorium członkom zarządu i rady nadzorczej,
  • zorganizować dodatkową kontrolę spółki,
  • uchwalić zmiany w statucie,
  • zwiększyć i zmniejszyć kapitał spółki,
  • rozwiązać spółkę akcyjną.
  • a pewnych okolicznościach organ ten może również decydować w sprawach dotyczących zarządzania spółką.

Co do zasady prawo głosu przysługuje za każdą posiadaną akcję: §12 AktG: Jede Aktie gewährt das Stimmrecht.. Pod koniec lat 90’ ubiegłego wieku w Niemczech zniesiono obowiązującą przez wiele lat zasadę tzw. Mehrfachstimmrecht. Ta sam artykuł stanowi, że: Mehrstimmrechte sind unzulässig. Zasada ta pozwalała pewnym akcjonariuszom na przyznanie większej liczby głosów niż wynikałoby to z ilości posiadanych akcji. Pierwotnie prawo to miało służyć ochronie przed przejęciem spółki przez niepożądanych akcjonariuszy.

Jeśli statut spółki ani ustawa nie stanowią inaczej, prawo niemieckie przewiduje, że przy głosowaniu WZA obowiązuje zwykła większość. Niektóre decyzje mogą jednak przewidywać inne większości, np. 2/3 reprezentowanego na WZA kapitału, kiedy głosuje się w sprawach dot. zmian statutu czy likwidacji spółki.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin