Praca w Niemczech – jak bronić się przed wypowiedzeniem ze strony niemieckiego pracodawcy?

Lipiec 29, 2013

W międzyczasie wielu Polaków z uwagi na to, że pozwolenie na pracę nie jest już więcej potrzebne pracuje w Niemczech u niemieckich pracodawców. W przypadku umów o pracę w Niemczech obowiązuje przeważnie prawo niemieckie. Umowy o pracę, nawet w przypadku polskich pracowników, mówiących bardzo słabo w języku niemieckim, nie muszą zostać przetłumaczone na język polski, nie jest to konieczne. Osoba, która zawiera i podpisuje taką umowę, mimo że nie rozumie jej treści, nie może później powoływać się na to, że słabo mówi w języku niemieckim. Z tego też względu polski pracownik powinien przeczytać dokładnie umowę o pracę i jeśli jej nie rozumie, to powinien zlecić jej przetłumaczenie.

Uwaga: terminy zawite w umowach o pracę

W niemieckich umowach o pracę zawarte są często tzw. klauzule wyłączające. Znajduje się tam takie uregulowanie, że w przeciągu określonego czasu, najczęściej trzech miesięcy wszystkie roszczenia ze stosunku pracy wygasają, jeżeli nie zostaną dochodzone pisemnie w stosunku do strony przeciwnej. Czasami istnieje jeszcze drugi poziom tych klauzul i wg. nich wszystkie roszczenia muszą zostać dochodzone przed sądem, w przeciwnym razie wygasają. W umowach o pracę jeżeli nie znajdują zastosowania układy zbiorowe pracy terminy te muszą wynosić minimalnie trzy miesiące.

Jeśli ma zastosowanie do stosunku pracy układ zbiorowy pracy, ma to na przykład miejsce w pracach tymczasowych, na budowie itp. to obowiązują klauzule wyłączające zawarte w tych układach zbiorowych, które są krótsze. W takich pracach tymczasowych możliwe są miesięczne terminy.

Jeśli ten termin zostanie przegapiony przez pracownika i jego roszczenie nie zostaną dochodzone w odpowiednim czasie, to wygasają. Problematyczne jest to przede wszystkim w przypadku roszczenia o nadgodziny i o wynagrodzenie. Polscy pracownicy często zbyt długo czekają.

Wypowiedzenie – co teraz?

Jeśli stosunek pracy zostaje zakończony, to nie ma sensu pozasądownie prowadzić z pracodawcą negocjacji. Jedyną możliwością, żeby wyjaśnić sprawę jest złożenie przez pracownika w sądzie pracy tzw. pozew o ochronę przed wypowiedzeniem. Jeśli to nie będzie miało miejsca to wypowiedzenie będzie skuteczne (§7 ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem). Z tego też względu jeśli pracownik chce bronić się przeciwko nadzwyczajnemu jak również normalnemu wypowiedzeniu to musi wnieść pozew o ochronę przed wypowiedzeniem do sądu pracy.

Trzytygodniowy termin wg. ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem

Pozew o ochronę przed wypowiedzeniem musi zostać wniesiony w przeciągu trzech tygodni od doręczenia wypowiedzenia przez pracownika do sądu pracy. Doręczenie oznacza moment, w którym pracownik otrzymał pisemne wypowiedzenie. Jeśli ten 3/ tygodniowy termin zostanie przegapiony, to praktycznie jest niemożliwe, niezależnie od możliwości późniejszego dopuszczenia pozwu o ochronę przed wypowiedzeniem, działanie przeciwko wypowiedzeniu.

Pozew o ochronę przed wypowiedzeniem – dlaczego?

Nastepnym problemem jest to, że wielu polskich pracowników nie zna niemieckich regulacji w prawie pracy. W Niemczech jest tak, że pracodawca może przepisowo, często bez większych przeszkód przy zatrudnieniu do sześciu miesięcy bez problemu wypowiedzieć umowę o pracy. Chyba, że mamy do czynienia z tzw. specjalną ochroną przed wypowiedzeniem, jak np. u kobiet ciężarnych.

Po upływie sześciu miesięcy jest pracodawcy często ciężej. Od czasu zatrudnienia powyżej sześciu miesięcy i jeśli w zakładzie pracuje w pełnym wymiarze więcej niż 10 pracowników obowiązuje ustawa o ochronie przed wypowiedzeniem. Na podstawie ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem istnieją tylko trzy możliwości wypowiedzenia umowy przez pracodawcę. Z powodów uwarunkowanych zachowaniem, osobą bądź zakładu pracy. Wszystkie trzy możliwości wypowiedzenia są dla pracodawcy bardzo trudne do udowodnienia w procesie o ochronę przed wypowiedzeniem i pracodawca w czasie procesu musi udowodnić, że mamy do czynienia z jedym z tych trzech powodów. Jak już powiedziałem, jest to problematyczne.

Często takie sprawy w sądzie pracy przebiegają następująco:

Pracownik wnosi pozew o ochronę przed wypowiedzeniem. Sąd wyznacza tzw. termin pojednawczy. Wyjaśniony zostaje tam powód wypowiedzenia. Pracodawca często zdaje sobie sprawę, że nie przeforsuje swojego wypowiedzenia, względnie, że będzie go to kosztowało dużo wysiłku, żeby udowodnić wypowiedzenie. Z tego też względu dochodzi do porozumienia i do wypłaty odszkodowania.

Najczęściej spotykaną formę odszkodowania, co uznam za ogólny punkt odniesienia, oblicza się na podstawie pełnego przepracowanego roku i wynosi połowę średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto.

Ważne jest, że w wielu przypadkach nie istnieje roszczenie o odszkodowanie, lecz jest to sprawa, która wychodzi w trakcie rozprawy. Pozew o ochronę przed wypowiedzeniem opłaca się rownież wnieść w przypadku, gdy pracownik nie chce dłużej pracować u pracodawcy (jest to normalny przypadek w procesie o wypowiedzenie). Wtedy można się przekonać, czy pracodawca wówczas wypłaci odszkodowanie.

Szanse na pozytywne rozpatrzenie takiego postępowania winien ocenić niemiecki prawnik. Możliwa jest pomoc w pokryciu kosztów procesu również dla obywateli polskich.

Rechtsanwalt- prawnik niemiecki  – Andreas Martin, Stettin – Berlin- Löcknitz

Reklamy

Wynagrodzenie za pracę w Niemczech (Arbeitsentgelt / Vergütung) cz. 1

Sierpień 15, 2010

Wynagrodzenie za pracę jest świadczeniem, które co do zasady ma postać pieniężną. Jego podstawą jest umowa o pracę, jaką pracodawca zawarł z pracownikiem.

Wysokość wynagrodzenia jest zgodnie z zasadą swobody umów przedmiotem negocjacji między stronami- pracodawcą i pracownikiem. W Niemczech nie istnieje, znana w innych krajach, pensja minimalna ( Mindestlohn ). Prawo niemieckie dostrzega jednak znaczące dysproporcje sił stron umowy o pracę (np. dużej firmy jako pracodawcy). Aby uniknąć sytuacji, w których pracownik otrzymywałby wyjątkowo niskie wynagrodzenie, wprowadzone zostały pewne uregulowania:

– przykładowo, jeśli umowa przewiduje wynagrodzenie pewnej osoby o 1/3 i więcej niższe od powszechnie przyjętego wynagrodzenia za taką pracę, uznaje się, że umowa ta jest sprzeczna ze zwyczajem (sittenwidrig) i przez to nieważna.

– jeśli umowa w ogóle nie wspomina o wysokości wynagrodzenia, to określa się je na podstawie przepisów wspomnianych w niemieckim kodeksie cywilnym (BGB), albo na podstawie zwyczajowego wynagrodzenia za daną pracę.

W Niemczech coraz dużą wagę przywiązuje się do tego, by wysokość wynagrodzenia nie zależała od płci pracownika. Zakaz dyskryminacji nie zawsze funkcjonuje jednak najlepiej, ponieważ wciąż w wielu branżach to mężczyźni są lepiej opłacani. Sytuacja taka ma częściej miejsce w tzw. starych landach i w tzw. męskich branżach.

Do podstawowej sumy wynagrodzenia mogą również być doliczone różnego rodzaju prowizje czy też dodatki, np. na święta lub urlop. Pensja w Niemczech może się różnić np. ze względu na dzień pracy (niedziele, dni wolne), jak i porę (wyższe wynagrodzenie za pracę w nocy). Pracownik może otrzymywać premie za określone osiągnięcia w pracy.

Niemieckie prawo pracy jest dość złożoną materią, co wykorzystują niemieccy pracodawcy. Zdarza się, że polski pracownik nie jest odpowiednio wysoko opłacany, a także nie są mu wypłacane należne środki za urlop. W takich sytuacjach zdecydowanie warto skorzystać z pomocy niemieckiego prawnika, który wywrze na pracodawcy odpowiednią presję.

Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

Dowiedz się więcej: Wynagrodzenie za pracę w Niemczech cz.2., Niemieckie prawo pracy – zagadnienia, wstępne, Niemieckie prawo pracy.


Zdolność deliktowa (Deliktsfähigkeit)

Maj 9, 2010

Deliktsfähigkeit jest to, jak przewiduje prawo niemieckie, zdolność do poniesienia cywilnoprawnej odpowiedzialności za wyrządzone szkody. Nie jest to więc to samo, co zdolność do czynności prawnych. Zagadnienie to reguluje BGB (niemiecki kodeks cywilny), w którym wyróżnia się różne rodzaje zdolności deliktowej ze wzg. na wiek:

  1. brak zdolności deliktowej występuje u dzieci, które nie ukończyły 7 roku życia oraz osoby chore psychicznie. Pewne dziedziny prawa mogą jednak czynić od tej zasady wyjątki. I tak w przypadku prawa ruchu drogowego, granicę 7 lat dla dzieci podwyższa się do lat 10.
  2. ograniczoną zdolność deliktową posiadają dzieci w wieku od 7 do 18 lat, które zostaną pociągnięte do odpowiedzialności tylko wtedy, jeśli towarzyszy im niezbędny do tego stan dojrzałości, pozwalający im zrozumieć, że czyn, którego się dopuścili był niezgodny z prawem.
  3. pełną zdolność deliktową mają co do zasady osoby, które ukończyły 18 rok życia, np. za spowodowany wypadek drogowy.

    Warto zwrócić uwagę, że od tych ogólnych zasad mogą być przewidziane wyjątki. I tak np. odpowiedzialność według zasad słuszności nie przewiduje ścisłych granic odpowiedzialności, a tylko ogólnie stwierdza, że osoba zwolniona z odpowiedzialności na podst. innych przepisów, musi zapłacić odszkodowanie, jeśli żadna osoba trzecia tego nie zrobiła. Robi to do takiej wysokości poniesionych strat, jakie wymaga przyzwoitość, na określenie której wpływ mają m.in. okoliczności czynu, czy stosunki między sprawcą a poszkodowanym. Zobowiązanemu do świadczenia odszkodowawczego nie mogą jednak w całości zostać odebrane środki do życia, ani środki, które są mu niezbędne do wypełniania obowiązku alimentacyjnego wobec innej osoby:

    „ihm nicht die Mittel entzogen werden, deren er zum angemessenen Unterhalt sowie zur Erfüllung seiner gesetzlichen Unterhaltspflichten bedarf.“ -§ 829 BGB.

    Prawo niemieckie nie przewiduje też zawsze pełnej odpowiedzialności rodziców za czyny popełnione przez swoje dzieci. Tej rodzaj odpowiedzialności jest ograniczony. Rodzice ponoszą odpowiedzialność za wyrządzone szkody wtedy, gdy wiąże się to z zaniedbaniem przez nich właściwego spełniania obowiązku nadzoru nad dzieckiem.

    Z roszczeniem odszkodowawczym ściśle wiąże się problem przedawnienia.

    Ze względu na dużą ilość wyjątków od zasady, należał uznać, że zdolność deliktowa rozumiana jako Deliktsfähigkeit, jak przewiduje prawo niemieckie, nie zawsze niesie za sobą odpowiedzialność odszkodowawczą.

    Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin


    Rozwód według prawa niemieckiego

    Marzec 8, 2010

    Na stronach blogu sporo miejsca poświęcono już problemowi rozwodu w Niemczech. Zagadnienie jest jednak szersze i dlatego warto wspomnieć o skutkach takiego rozwodu.

    Rozwód w Niemczech wywołuje skutki w kilku sferach: osobistej czy majątkowej, a także często ma wpływ na to, komu i na jakich zasadach zostanie przyznana opieka na dziećmi. Rozwód wiąże się również z określonymi kosztami.

    W momencie rozwodu pojawia się problem dziedziczenia po małżonku. O ile w małżeństwie było to dość łatwo uregulowane (małżonkowie dziedziczą po sobie), to w przypadku rozwodu regułą jest brak dziedziczenia. Wyjątkiem może być sytuacja, gdy spadkodawca nie zmienił dyspozycji spadkiem nawet na wypadek rozwodu.

    W czasie trwania małżeństwa małżonkowie tworzą tzw. majątek wspólny, który co do zasady w całości podlega podziałowi na wypadek rozwodu. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły, np. jeśli sąd może przyznać wspólne mieszkanie tylko jednej stronie, ale prawo stanowi, że wina za rozwód nie wpływa na wielkość części majątku wspólnego, jaki były małżonek otrzyma w czasie rozwodu. Doświadczenia z podziałem majątku wspólnego wskazują na to, że warto w sprawie zatrudnić dobrego niemieckiego adwokata, ponieważ może on mieć duży wpływ na ostateczny efekt podziału majątku.

    Rozwód może też rodzić skutki w sferze opieki nad dziećmi. Aby przyznać jednemu rodzicowi prawo wyłącznej opieki, rodzić musi złożyć odrębny wniosek, ponieważ zgodnie z regułą prawa niemieckiego wspólna władza rodzicielska nie ustaje nawet w przypadku rozwodu. Sąd rozpatrując zasadność takiego wniosku, opiera się na kryterium słuszności dla obu stron. Niemieckie sądy przyjmują, że priorytetem powinien być kontakt dziecka z obojgiem rodziców.

    Więcej na temat związany z rozwodem w prawie niemieckim można znaleźć tu.

    Niemiecka Kancelaria Prawna Andreasa Martina – Berlin – Szczecin

    Zobacz również: Rozwód według prawa niemieckiego, Rozwód w Niemczech – przesłanki, Koszty rozwodu w Niemczech, Władza rodzicielska według prawa niemieckiego, Separacja w prawie niemieckim, Alimenty – zastosowanie prawa niemieckiego, Rozwód w Niemczech.


    Ochrona konsumenta w Niemczech (wybrane elementy)

    Luty 22, 2010

    Czy zdarzyło się Państwu zawrzeć umowę, której warunki okazały się nie być tak korzystne, jak to się wcześniej wydawało? Niemieckie prawo przewiduje dość szeroką możliwość ochrony konsumentów, o czym częściowo wspomnieliśmy na naszym blogu w poprzednich postach. Warto jednak wiedzieć na ten temat więcej.

    Ochrona konsumenta w Niemczech jest dziś zagwarantowana przez różne ustawy, jednak większość z nich po ostatnich nowelizacjach, została inkorporowana do niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB). Można tu wspomnieć między innymi o ustawie o promocji środków leczniczych (HWG) czy ogólne warunki umów (dawniej AGB- Gesetz).

    Definicje legalne konsumenta oraz przedsiębiorcy znajdują się kolejno w artykułach 13 i 14 niemieckiego kodeksu cywilnego.

    BGB (w tytule Rücktritt; Widerrufs- und Rückgaberecht bei Verbraucherverträgen) przewiduje w przypadku pewnych umów możliwość dość łatwego odstąpienia od nich strony. Art. 355 i kolejne BGB zakładają, że strona można wycofać swoje oświadczenie woli, na mocy którego doszło do zawarcia umowy, w okresie 2 tygodni od jego złożenia. W wyniku takiego działania cofnięte będą musiały być uprzednio już wymienione świadczenia między stronami, a umowa przestanie obowiązywać.

    W paragrafie tym stwierdzono również, że odstąpienie nie musi być uzasadnione, ale odstępujący musi zachować wymagania co do formy (pisemnej czy też odesłania towaru).

    Jeśli chcą Państwo odstąpić od niekorzystnej umowy, którą zawali Państwo ze stroną niemiecką, prosimy o kontakt z naszą niemiecką kancelarią.


    Kontrola klauzul umowy w prawie niemieckim

    Luty 14, 2010

    Niemiecki kodeks cywilny (BGB) przewiduje możliwość skontrolowania ogólnych warunków umów, aby upewnić się, że przy zawieraniu umowy jedna ze stron nie została pokrzywdzona. Problem regulują normy paragrafów: 307, 308 i 309 BGB.

    Kontrola taka powinna być dokonana przy zachowaniu odpowiedniej kolejności postępowania sprawdzającego. Najpierw należy zanalizować według §309 BGB, czy w umowie są tzw. Klauselverbote ohne Wertungsmöglichkeit. Zaliczamy do nich m.in.:

    – krótkoterminowe podniesienie ceny;

    – formę ogłoszenia czy wyjaśnień – sprawdza się tu, czy te nie powinny być mieć innej formy niż forma pisemna.

    Kolejno umowę sprawdza się na podstawie §308 BGB. Są to tzw. Klauselverbote mit Wertungsmöglichkeit. Nazwane tu klauzule umowne są co do zasady nieważne, ale w szczególnych przypadkach mogą zostać uznane za ważne. Są to m.in.:

    – przedłużenie terminu;

    – zastrzeżenie odstąpienia od umowy- gdy strona ma możliwość odstąpić od wykonania świadczenia bez zaistnienia przyczyny przewidzianej w umowie.

    Ostatnim krokiem jest rozpatrzenie umowy pod kątem §307 BGB. Nawet jeśli dwa pierwsze paragrafy nie uznały klauzul za nieważne, może się to stać na podstawie tego paragrafu niemieckiego kodeksu cywilnego.

    Jeśli mają Państwo problem z umową zawartą wg prawa niemieckiego, warto zwrócić się o pomoc do niemieckiego prawnika. Nasza kancelaria z chęcią udzieli Państwu porady.

    Prawnik niemiecki Andreas Martin – Kancelaria Prawna w Niemczech


    Wygaśnięcie zobowiązania w prawie niemieckim

    Luty 6, 2010

    Ponieważ Polacy coraz częściej wchodzą w różnego rodzaju stosunki prawne z Niemcami, czy też w samych Niemczech, warto wiedzieć, jakie możliwości wygaśnięcia zobowiązania przewiduje prawo niemieckie.

    Zobowiązanie w prawie niemieckim mogą wygasnąć w różnoraki sposób. Są to:

    • spełnienie zobowiązania – jeśli dłużnik spełni świadczenie na rzecz wierzyciela, np. zapłaci cenę za towar. Według §362 BGB dłużnik uwolni się wtedy od swojego zobowiązania;
    • zwolnienie (§371 BGB) – zobowiązanie wygasa, jeśli wierzyciel zwolni dłużnika z obowiązku świadczenia, np. jeśli podaruje mu część długu;
    • złożenie do depozytu sądowego (§ 372 BGB) – to kolejna możliwość. Złożyć można jednak ograniczoną liczbę rzeczy i są to jedynie: złoto, papiery wartościowe i inne dokumenty.
    • potrącenie (§§ 377 i kolejne BGB) – dłużnik może się uwolnić od swojego długu, jeśli przeciw roszczeniu wierzyciela sam złoży swoje. Przedmioty potrącenia muszą być tego samego rodzaju, np. kwota pieniężna i muszą być wymagalne. Potrącenie można też umownie wykluczyć.

    Jeśli mają Państwo problemy z niemieckimi dłużnikami, zapraszamy do naszej kancelarii (strona Adwokat Niemcy).